Hit it Happiness
Danny Schapendonk
Hit it Happiness
10/04/2023
5 min
0

Hoe Hit it Happiness mij geholpen heeft

10/04/2023
5 min
0

Hoe het begon

Ik heb Gerard leren kennen als een enorme pretletter. Ik weet nog dat ik de allereerste keer bij hem binnenstapte op een voor mij hele leuke dag, maar met enorm veel prikkels. Ik had een uitje met collega’s die op dat moment mijn collega’s nog niet waren. Ik zou pas twee weken later beginnen bij mijn nieuwe baan, maar ze hadden me heel lief alvast uitgenodigd voor een uitje zodat ik iedereen alvast een beetje kon leren kennen. Nou, dat klinkt heel leuk en dat was het op zich ook wel, maar leer op 1 middag maar eens 30 andere mensen kennen… niet te doen! Plus dat je ook bezig bent met de indruk die je zelf maakt. Dus leuk, maar ook heel erg vermoeiend voor mijn ADHD-hoofd. Na een uitgebreide lunch gingen we drummen, maar dat wisten we niet. Dus ik kwam daar binnen, zag al die drumstellen staan en stond meteen te jubelen. Ik ben namelijk niet zo van de survivaltoestanden of andere fysieke vormen van “teambuilding”, dus ik was superblij dat ik gewoon op mijn gat achter een drumstel kon gaan zitten. En het bleek zo’n ervaring waarvan ik niet wist dat ik die nodig had. Gerard nam plaats op zijn podium en ging een en ander uitleggen. “En als het mis gaat, dan kun je er maar beter heel hard om lachen, want als jij het niet doet… dan doe ik het wel!” Mij had ie. Meteen. Deze man had een charisma en humor die ik het liefst meteen in mijn broekzak wilde stoppen. En gelukkig had ik een broek aan, “want dames met een kort rokje kunnen beter hun rechtervoet op het linkerpedaal zetten en hun linkervoet op het rechter.” Hij straalde zoveel vrolijkheid en positiviteit uit, dat was al meer dan de helft van het plezier. En ik heb die middag zo onwijs gelachen en plezier gehad! Niet alleen het drummen, want wat is het heerlijk als de muziek aangaat en het meedrummen ook daadwerkelijk ongeveer ergens op lijkt. Maar hij kon ook alle namen binnen no time uit zijn hoofd opdreunen, wat mij natuurlijk enorm hielp die dag! Want ik kende die namen óók niet! En nu viel het niet zo op dat ik de meeste alweer vergeten was, want ik kon ze samen met hem gewoon nog even goed oefenen. Na de les ben ik meteen naar hem toe gegaan om te vragen of hij ook lessen aanbood, want hier wilde ik absoluut meer van. Hij legde zijn strippenkaart systeem uit en ik kreeg een kaartje met de website. Daar schreef ik me in voor de nieuwsbrief en het toeval wilde dat hij precies twee weken later, op de dag dat ik toevallig ook naar Groningen verhuisde vanuit Rotterdam, met een beginnerscursus begon. Metéén ingeschreven natuurlijk! En de rest is geschiedenis.

Hoe het me hielp

Inmiddels drum ik met heel veel plezier twee keer in de week. En dat heeft meer voor mij betekend dan ik ooit goed in woorden kan uitdrukken. In een voor mij hele zware periode, waren de drumuurtjes echte lichtpuntjes in mijn week. De humor die in de lessen doorsijpelt en die mij altijd weer hard aan het lachen maakt, heeft me zelfs in die donkere periode steeds weer vrolijk gemaakt. Ik was na een moeilijke tijd waarin niet alleen mijn moeder, maar ook mijn lieve peettante en tevens lievelingsmens vlak na elkaar overleden én ik in een vervelende echtscheiding terechtkwam, in mijn eentje verhuisd naar de voor mij totaal onbekende stad Groningen. Toen ik een half jaar later ook nog onverwacht op straat kwam te staan zonder huis of meubels, wist ik even helemaal niet meer waar ik het zoeken moest. Ik zat emotioneel compleet aan de grond. Weten dat ik op maandag en woensdag heel even mijn ellende kon vergeten door te drummen op muziek, heel even een uurtje kon lachen om mezelf of om Gerard, bij de koffie altijd even mijn verhaal kwijt kon en een luisterend oor vond bij Gerard en Yvonne.. Ik kan je bijna niet vertellen hoe mij dat door die periode heen gesleept heeft. Ik heb me altijd welkom gevoeld en dat gaf mij iets om intens dankbaar voor te zijn. Iets om me aan vast te houden. Daar kon geen therapie tegenop.
 En het mooie is, Gerard doet het niet eens expres. Het is gewoon wie hij is. Hij is echt de opper-pretletter. En je zit dan achter zo’n drumstel he, en dan wil je het perse goed doen. Dus wat gebeurt er dan? Je gaat in je hoofd zitten en heel hard je best doen. Maar soms moet je het gewoon loslaten en doen wat voor jou lekker klinkt (en daarbij de wenkbrauw van Gerard negeren). Dan gaat het vaak vanzelf een stuk beter. Komt dat stukje loslaten weer terug. En de uitspraak van Gerard: fake ittillyou make it! Als je maar plezier hebt. En dat is bijna altijd een gegeven.

Hoe het verder ging

Door de drumlessen en vooral de kletspraatjes vooraf, kwam ik erachter dat Gerard als persoon nog veel meer te bieden heeft. Hij deelt vaak verhalen over zijn ervaringen met loslaten en we kwamen erachter dat we een gedeelde interesse hebben in Een Cursus In Wonderen. Daar waar de pret van de drumlessen mij een houvast hadden gegeven, kwam ik er door die gesprekken en door de gepassioneerde boekentips (“ga David Hawkins lezen!”) steeds meer achter dat het geluk vanuit mijzelf moest komen. Dat wist ik wel, en dat had ik allang eerder ook al geleerd, maar door alle ellende van voorgaande jaren was ik dat een beetje kwijtgeraakt. Vergeten. Mijn ego had de overhand weer gekregen en ik was vast komen te zitten in verdriet en zelfmedelijden. Maar alles is oorzaak en gevolg. Ik ging weer lezen in de Cursus (die we graag Het Blauwe Boek noemen), er kwam via mijn werk een masterclass Boeddhistische psychologie op mijn pad, ik leerde weer dat mijn realiteit alleen bestaat uit mijn perceptie (en dat ik die dus ook kan aanpassen) en inmiddels kan ik oprecht zeggen dat ik die donkere periode achter me heb gelaten en dat factoren van buitenaf mij niet meer snel doen wankelen. Ik heb de pretletter in mij, die een tijdje verstopt zat, weer helemaal teruggevonden en ik lach in mezelf als Gerard me zegt dat ik normaal moet doen, als ik weer eens gek sta te dansen of heerlijk overdrijf zoals alleen ik dat kan. Ik ben weer wie ik ben.

De Pretclub

Toen de nieuwsbrief kwam waarin de Pretclub werd aangekondigd, heb ik me daar meteen voor ingeschreven. Ten eerste omdat ik inmiddels een blind vertrouwen had in Gerard’s passie om mensen blij te maken en ten tweede omdat het voor mij een mooie kans was om mensen te leren kennen in een voor mij nog steeds redelijk nieuwe omgeving. Ik zal niet teveel uitweiden over de activiteiten in de Pretclub, want daar komen nog blogs genoeg over, maar ik kan wel vertellen dat het heeft bijgedragen aan mijn herstel. En nu ik het gevoel heb dat het leven niet meer leuker kan, is het nog steeds een heerlijke toevoeging.

Dankbaarheid

Het is al wel redelijk doorgeschemerd in de rest van deze tekst, maar ik wil heel graag benadrukken hoe ongelooflijk dankbaar ik ben dat ik mee ben gegaan met dat uitje. Dat ik bij Hit It Happiness terecht ben gekomen en dat ik Gerard en zijn passie heb mogen leren kennen. Deze man kan bij mij een potje of tig breken, ik sta met heel veel liefde voor hem klaar. En zo helpen we elkaar. Maken we elkaar blij. En daarmee onszelf. Want wie wordt er niet blij van andere mensen blij maken?

Reacties
Categorieën