Spruitjes
Hit it Happiness
Danny Schapendonk
Hit it Happiness
12/05/2023
3 min
0

Spruitjes

12/05/2023
3 min
0

Spruitjes

Ik vind spruitjes dus heel vies. Maar echt vreselijk walgelijk. Als kind al. En dan denk je: nu ben je volwassen en kun je toch wel spruitjes eten? Nou, geloof me… de geur alleen maakt al dat ik het liefst mijn maag binnenstebuiten keer op het toilet. Waarom moest ik aan spruitjes denken? Omdat ik de luxe heb als volwassen mens om ze te ontwijken. Wat vind ik nog meer vreselijk en wil ik het liefst ontwijken? Problemen. Nare emoties. Trauma. Vervelende herinneringen. Maar wat gebeurt er als ik die ontwijk? Ja precies! Dan komen ze dubbel en dwars terug!

Op een verjaardag

Dus stel je nou even voor, en ik ga er hierbij schaamteloos vanuit dat mijn haat voor spruiten universeel is en dat jij dus ook echt spruiten haat maar als dat niet zo is mag je hier elke groente invullen die je wil, pastinaak bijvoorbeeld. Maar goed, stel je dus even voor,je komt bij een vriendin, we noemen haar even Eline, op een verjaardag met een boel mensen. Je weet wel, in zo’n kring waar tante Ger zit te vitten op ome Jan omdat ie is vergeten de vuilnisbak buiten te zetten en de kinderen van Eline zitten te gillen omdat ze allebei het rode potlood willen. Ja, ik leef nog in de tijd dat kinderen met een kleurplaat aan tafel werden gezet in plaats van met een scherm in een hoek van de bank waardoor de volwassenen op een harde stoel moeten gaan zitten omdat er geen enkel respect is voor leeftijd. Je weet wel, in de tijd dat kinderen nog wisten dat de letter U niet alleen op een toetsenbord stond maar ook kon worden uitgesproken tegen..? Juist. Oudere mensen.

Vol verwachting

Anyway, ik dwaal af. Die verjaardag dus. En die vriendin komt met een bord spruitjes aanzetten. Ze geeft je dat bord met een enorme glunder op haar hoofd en zegt: “Ik heb een nieuw recept! Dit is zooo goddelijk lekker. Ik ben echt heel trots op dit gerecht en zelfs jij gaat ze lekker vinden!” En daar zit je dan met je bord spruiten. Maar je wil helemaal geen spruiten! Alleen tante Ger, ome Jan, Eline en de hele godganse kring kijkt je aan. Zelfs de kinderen zijn gestopt met gillen en zijn vol verwachting wat jij van die spruiten vindt.

Je moet wel

Je moet wel. Je móet die spruiten eten. Je komt hier echt niet onderuit. Dus wat doe je? Ik bedoel, je kan heel lang naar die spruiten kijken. Je kan de geur opsnuiven en de neiging om te kokhalzen heel bewust onderdrukken. Je kan proberen ze aan de hond te voeren als niemand kijkt. Onder het kleed misschien? Je kan ze heen en weer schuiven op je bord. Je kan ondertussen een boek lezen over spruiten. Maar uiteindelijk liggen die spruiten nog steeds op je bord. En er komt een moment dat je ze toch echt moet gaan eten.

Maak jezelf niks wijs

En zo zit dat dus ook met problemen, nare emoties, trauma, vervelende herinneringen en noem maar op wat je allemaal liever wil negeren. Uiteindelijk moet die spruit toch echt je mond in. Dus ga er eens gewoon even mee zitten. Ga jezelf niet wijsmaken dat het heerlijke spruiten zijn, dat er mensen op de wereld zijn die hoger lijden en dat jij weleens even heerlijk van die spruiten gaat genieten, want ik garandeer je dat ze uiteindelijk in tegengestelde richting in het toilet belanden. Als je geluk hebt. Of als Eline gelukt heeft, het is tenslotte haar tapijt..

Kleine stukjes

Maar als je er even mee gaat zitten en je reacties eerlijk ervaart, er met je volle aandacht bij blijft, voelt wat er in je lichaam gebeurt, zal het eten uiteindelijk iets makkelijker gaan. En misschien kom je niet verder dan halverwege. Of snij je die ene spruit in 8 stukken en kom je niet verder dan dat ene stukje… Maar als dat lukt, dan lukt dat tweede stukje ook wel. En misschien niet meteen, maar de volgende keer. En als je dan nog eens een bord spruiten voor je neus krijgt (lees: als er iets naars gebeurt in je leven), denk je: Ok, vorige keer ben ik er ook niet aan doodgegaan, dus misschien kan ik nu 3 stukjes proberen. Steeds iets meer. Je hoeft het niet lekker te gaan vinden, maar je kan het steeds beter hebben.

Je moet ergens beginnen!

En nou weet ik ook wel dat je tegen een bord spruiten gewoon nee kan zeggen, maar dit is een metafoor, mensen! Dit is bedoeld om je te laten nadenken over hoe je om moet gaan met vervelende dingen in je leven. Dat loslaten waar we steeds op hameren, dat hoeft niet in 1 keer. Dat hoeft zelfs niet meteen! Maar wees eerlijk dat je het stom vindt. Ga er eens even mee zitten. En als je er genoeg naar gekeken hebt, en je hebt het gevoel dat je er mee kunt zijn, dan kun je stukje bij beetje gaan loslaten. Maar je moet ergens beginnen!

Nou, dat wou ik maar even kwijt op deze maandagavond. Groetjes van tante Ger en ome Jan!

Reacties
Categorieën